من چرا شاعر شدم؟

چون حال ,دل سوخته ام ریش نبود

شاعر شدنم بهانه ای بیش نبود

.....

من بودم و تنهایی و این درد فراق

چون یـار برای دل درویش نبود

مرا مگذار و مگذر

« ای که از کوچه ی معشوقه ی ما می گذری »

با خبر باش که خاکش مژه ی مجنون است

....

سالها از پی هم رفت و نرفت از دل ما

گرچه از هر سخنش خاطر ما دلخون است

خوشا راهی که طراحش تو باشی

خوشا راهی که طراحش تو باشی
محاسب بهر اجزایش تو باشی
خوشا آن جاده کندر باد و کولاک
به وقت برف رهدارش تو باشی
خوشا آن سازه ی در حال ریزش
اگر طراح خرپایش تو باشی
خوشا برجی که وقت ساز و انداز
ز اول ناظر کارش تو باشی
خوشا سدی که وقت ابر و باران
مدیر پیک(Peak) سیلابش تو باشی
خوشا من چون تویی مقصود شعرم

خوشا شعری که معنایش تو باشی

خدا

خدا کسیست که باید به دیدنش بروی

خدا کسی که از آن سخت می هراسی نیست !

فاضل نظری

مشترکا با وحشی بافقی

ما چون ز دری پای کشیدیم کشیدیم

امید ز هر کس که بریدیم بریدیم

دل نیسن کبوتر که چو برخاست نشیند

از گوشه ی بامی که پریدیم پریدیم

رفت تا بماند

ویرانه ای به نام دل

خدایا شکرت

اگرچه دلم خانه تو نشد

جایی برای غیر تو هم نشد

البته مشکل اینجاست جای همه هست غیر تو...

خود افروخته ام

تنهایی...

مشق غم عشق